Archivo

Archive for the ‘De Reti Publica’ Category

España podrá castigar el activismo online con la cárcel

Según la noticia que he conocido hoy, una acción de activismo internético como la campaña que promovió la asociación Fillos de Galicia hace unos años enviando masivamente mails a senadores españoles con solicitudes ante una reforma legal, ¡¡¡podría ser constitutiva de delito penal, llevando a la disolución de la asociación y a posibles penas de cárcel para sus responsables!!! :-O

En mi opinión se está aprovechando el sin duda necesario combate contra la delincuencia en Internet, para criminalizar de paso (con disimulada contundencia) la contestación social.

Tomemos muy buena nota.

Los usuarios de Linux, obligados a usar Renfe.mobi

Los usuarios de Linux seguimos discriminados por numerosos webs pensados sólo para poder verse bien en Windows, es decir, no construidos según los estándares de la WWW.

El último caso que me ha tocado sufrir es el web de Renfe: al final he tenido que usar Renfe.mobi porque www.Renfe.es no se visualizaba correctamente en mi navegador en Linux.

Quen modera o moderador? (Ou: Reixa, por que non calarás!)

21/01/2008 7 comentarios

Encontro Empresarios Galegos en RedeHai unhas pouquiñas horas tiven a desagradable ocasión de comprobar o que ten de certa a fama de ogro de Antón Reixa. Eu non esperaba en absoluto a bochornosa actuación que había presenciar cando acudín ao Pazo de Congresos de Compostela a escoitar as intervencións do panel sectorial “TIC & Audiovisual” do I Encontro de Empresarios Galegos en Rede.

Ao remate das exposicións Reixa, nas súas atribucións de moderador do panel, invitou ao público asistente a intervir con preguntas e así comezarmos un debate cos empresarios alí presentes. A primeira pregunta foi para Sara Dobarro, de Comunicación Global, e cando esta ferrolá emigrada estaba tratando de a contestar, Reixa cortouna abruptamente cunha crítica feroz e maleducada que virou mesmo nun trato cruel, abusivo, inxustificado e despreciativo contra a Sra. Dobarro, quen non daba saído do seu asombro como a maioría dos presentes. A hostilidade que lle amosou Reixa fala moi pouco da súa educación como persoa e da súa profesionalidade. Ademais, o fondo da súa crítica e censura á panelista nin tan sequera tiña fundamento lóxico: segundo el, Dobarro quixera vender o seu proxecto de TV IP pangalega, e iso parecíalle mal porque alí seica non se estaba para iso, senón para facer negocios. Eu non sei que tipo de negocios se fan sen mercar & vender, igual Reixa si… non o explicou; nin sei como se van estabelecer alianzas, cooperacións, sinerxias… tratos comerciais calesquera se cada un/ha non explica o que ofrece e o que precisa.

Reixa chegou a descualificar ad hominem a Dobarro (“no sabes comunicar”) e a criticar aos organizadores por tela invitado (“pois moi mal o IGAPE!”). Sara Dobarro recibira a invitación expresa dos responsables do IGAPE para expoñer o seu proxecto, segundo explicou despois, o cal descualifica totalmente o fondo da crítica de Reixa ao contido e obxectivo de dita exposición. Pero iso non quita para que as formas estiveran totalmente fóra de lugar. Daban gañas de soltalle desde o público a este resentido: “Acouga, McKeyhan, garda as pistolas que a señora non che fixo nada”. Lamentable o espectáculo deste showman que seica é director dun cluster do audiovisual galego. Compadezco aos que teñan que asistir ás reunións dese grupo empresarial con Reixa presidindo!

Pregúntome, por outra banda, se o motivo real desta histérica reacción de Antón Reixa ten algo que ver con que Dobarro defendera a viabilidade (ou mesmo a necesidade) dunha canle de TV por Internet, xa que veu imediatamente ao maxín o Foro da Cidade da Cultura de hai algo máis dun ano, no que tiven a sorte de participar e no que defendín tamén unha canle IP, naquel caso para trasmitir aos galegos da diáspora os eventos e contidos producidos cando a Cidade estea en marcha.

Daquela Reixa descualificou tamén con arrogancia e desprezo a mera idea dicindo que canles de TV tiñamos de abondo como para crear outra en Internet. Aínda que non explicou se onde tiñamos canles abondo era en Galiza, en España, no mundo, na diáspora, ou en Internet. Será que tivo a sorte de non ter que emigrar nunca nin que tentar exercer o seu dereito a desfrutar da cultura galega como emigrante, dereito recoñecido legal e moralmente para calquera galego, viva no lugar do mundo que viva. Vamos, todo un coñecer da relación dos medios coas NTIC e todo un paradigma de solidariedade intergalega.

Política lingüística: En que meter un millón de euros?

10/06/2007 1 comentario

Logo de Galego e Logo (valla a redundancia)Levo xa varias semanas querendo pararme a falar disto en Res Rética pero non dei sacado tempo ate o de agora. Quero comentar aínda que só sexa por riba o que a min me parece unha forma pouco eficiente de gastar as partidas orzamentais que ten a Dirección Xeral de Política Lingüística da Xunta. Vexo que gastan un millón de euros nunha campaña como Galego E Logo! (para que despois a empresa encargada -Grupo BAP&Conde, SA- se adique a promocionar o web de balde facendo abuso dos foros gratuitos como foi o caso en Fillos de Galicia, pero ese é outro cantar…) que é unha campaña que non sei o efecto tería na sociedade galega nin cantos rapaces se animarían a falar máis galego grazas a ela…

E non podo deixar de preguntarme, tendo en mente o mesmo que tiña cando apoiaba unha campaña a prol da música galega copyleft, e aquel comentario que me fixera Xurxo Souto hai xa uns anos, acerca de que facer música achegada á xente nova en galego facía moito máis polo idioma que todas as campañas institucionais.

E digo eu, como proposta derivada da reflexión anterior… por que non meter ese millón de euros en financiar a composición e publicación de música galega baixo licencia copyleft? A repercusión podería ser moitísimo maior que con campañas de tan dubidosa calidade e eficacia como a de Galego E Logo, tendo en conta que a música é un vehículo ideal para chegar á xente nova, que é coa que temos o problema máis grave hoxe en día no tema lingüístico (como puidemos ver hai pouco co documental Linguas Cruzadas de María Yáñez), e que eles mesmos farían de divulgadores pasándose os centos de cancións que se poderían producir con ese orzamento. E non debemos rachar as vestiduras por propoñermos financiar cultura con diñeiro público: sempre se fixo dunha ou outra forma, faise tamén noutras artes, e neste caso está máis que xustificado se o que se quere é salvar unha lingua que fai parte indivisible desa cultura.

Supoño que un grupo máis ou menos profesional (deixemos a unha banda aos máis grandes da nosa música e aos máis amateurs) podería perfectamente producirse 1 canción (algúns ate un álbume enteiro) por 2.500 euros, por poñer unha cifra. Iso quere dicir que cun millón poderiamos ter na Rede dispoñibles para baixaren todos os galegos (de todo o mundo, non o esquezamos) 400 cancións galegas copyleft.

Non terían máis efecto que a campaña millonaria Galego E Logo?

¿El antiguo nombre de dominio de bankinter pirateado?

e-bankinter.com pirateado?Hoy me he llevado una sorpresa al ver lo que contenía e-bankinter.com, que fue la primera URL que usó este banco para su operativa a través de Internet y que imagino aún tienen miles de clientes en sus marcadores. Por el nuevo contenido he supuesto que el banco había dejado de renovar el dominio y algún listillo lo había registrado para aprovecharse de su valor a efectos de visitas y tal vez para hacer un goloso phishing. Pero lo más curioso es que en el WhoIs sigue apareciendo como titular el banco y las DNSs no parecen haber sido pirateadas. ¿Qué está pasando?

Categorías:De Reti Publica

A Xunta contrata cunha empresa que nega a historia de Galiza

…Esa empresa chámase Microsoft. Non soamente supón unha incoherencia a contratación efectuada polos dirixentes da Xunta co que eles mesmos enuncian no seu plan estratéxico da Sociedade da Información (comprar licencias de software propietario por valor de 1 millón e medio de euros, cando enches a boca dicindo apoiar o software libre), senón que supón unha mostra de falta de autorrespeto porque a Encarta, a famosa enciclopedia dixital editada por esta empresa, nega a existencia do Reino de Galiza, seguindo as liñas historiográficas do nacionalismo español. E se non o credes, e tedes a man esta enciclopedia, buscade “Reino de Asturias” e veredes como pouco máis que Asturias anexionou Galiza no século VIII!

Imaxinades ao goberno catalán contratando cunha empresa que negase nos seus produtos culturais a historia de Cataluña?

Categorías:De Reti Publica

DNI electrónico: ¿amenaza u oportunidad?

(Versión original del texto que publicó editado Diagonal en su número 53)

En estas mismas páginas y en otros medios atentos a las amenazas contra los derechos humanos hemos podido leer advertencias sobre los peligros que nos acechan tras esas novedad tecnológico‑administrativa del DNI electrónico. La sombra del Gran Hermano informático es alargada y ahora nos alertan de que ha llegado hasta ese documento que todos llevamos encima (que nos obligan a llevar, no lo olvidemos). La incorporación de un chip al tradicional documento de identidad abre toda una serie de posibilidades aun por explorar. Pero ¿por qué sólo considerar las que implican un mayor control por parte del Estado? Como siempre, la tecnología está al servicio de la ideología dominante. Por ello su uso está encerrado en los límites del Real Decreto 1553/2005 que lo puso en marcha y que básicamente se orientan a facilitar trámites administrativos y comerciales por vía electrónica. Pero pensemos por un momento en las posibilidades que abre y que no están expresamente en esa ley: “Todas la personas físicas o jurídicas, públicas o privadas, reconocerán la eficacia del documento nacional de identidad electrónico para acreditar la identidad”. Es decir, en teoría serviría para permitir la identificación electrónica en un proceso de votación telemático. Si nos apoyamos en esa validez para darle un uso político al DNI digital podríamos abrir las compuertas de la presa que mantiene hoy en día como inviable la Democracia Directa, ya que cualquier debate en torno a dicho sistema de gobierno ciudadano choca tarde o temprano con quienes alegan que no es factible estar organizando referenda cada semana para que los ciudadanos puedan decidirlo todo. La existencia de redes ubicuas como Internet y la telefonía móvil, unida a esta arma democrática en que podemos convertir al DNI electrónico, desmontaría ese argumento y abriría un esperanzador camino para la recuperación de la soberanía por parte del ciudadano. Con esta nueva herramienta ¿nos controlará el Estado a nosotros, o nosotros a él?

Gasta con xeito a Secretaría Xeral de Emigración en Internet?

21/02/2007 5 comentarios

Coñecidas son as miñas repetidas críticas ás accións da actual Secretaría Xeral de Emigración na Rede, dirixida por Manuel Luis Rodríguez (PSOE) e que son continuación e ampliación das efetuadas no pasado pola Consellaría de Emigración do PP. Estas críticas pretenden salientar fundamentalmente dous puntos: en Emigración non están a demostrar un coñecemento axeitado do funcionamento e posibilidades da Rede, e están pecando de ineficiencia ao dilapidar fortes sumas de diñeiros público en proxectos sen resultado, ou cando menos que teñen resultados non proporcionais ao investimento que realizan.

O último dato neste sentido veu hai un mes cando vimos que se convocaba un concurso para a xestión do portal GaliciaAberta (poden os lectores interesados atopar moita información sobre o que opino da creación deste portal por parte do goberno do PP e da súa total asunción e continuación por parte dos actuais responsables do PSOE tanto en PlanetaGalego como neste mesmo blog). Desa convocatoria puiden extraer lamentables conclusións:

  • O custo do portal está nos 20.000 euros mensuais.
  • O portal fai uso das tecnoloxías máis caras do mercado (CMS Vignette, Websphere de IBM, bases de datos Oracle, etc.), non sabemos en beneficio de quen, desde logo non dos cidadáns nin das arcas públicas cando hai alternativas de software libre que fornecen resultados equivalentes.
  • Aínda que o portal teña uns contidos oficiais ou gobernamentais, boa parte del replica a estrutura, contidos e servizos da comunidade virtual Fillos.org, cuxa xestión custa menos de 4.600 euros mensuais: o custo total de todo o que fai a Asociación Cultural Fillos de Galicia, que de feito inclúe máis labores cá xestión de Fillos.org, foi no 2006 de 55.000 euros. É dicir menos do 23% do que custa GaliciaAberta.
  • O prazo para presentar ofertas, para un proxecto desa contía e cun prego de especificacións técnicas moi ríxidas, era de 8 días. Algo inaudito e que eu me pregunto se é mesmo legal. Que empresa podería optar a ese concurso en tan breve prazo e cunhas condicións tan pechadas? Calquera podería pensar que se quería que unicamente se puidese presentar a empresa que creou o portal! Que xustificación existe para ter publicado este concurso por vía de tramitación urxente?

Iso vense sumar a outros comporamentos de difícil xustificación por parte dos responsables de Emigración, como a resposta que nos deron cando desde Fillos de Galicia insistimos o ano pasado en coñecer o custo de creación e mantemento de GaliciaAberta: “Iso non é asunto voso”. Seica coñecer canto gasta a Administración, como e en que o gasta non é asunto dos cidadáns! Alabada sexa a trasparencia democrática! 😦

En definitiva, non remato de comprender por que non se deixan asesorar, nin polos que levamos anos traballando nun campo (Internet) que aínda se demostra que é demasiado novo para eles, e que concentramos a maioría do público da nosa emigración nese campo, e tampouco por outros departamentos especializados da Xunta, como os responsables de asuntos da Sociedade da Información da Consellaría de Innovación e Industria, como lles chegamos a suxerir nós, desesperados ante a actitude de incomprensión e teimosía que me amosaban a finais do ano pasado nun asunto de marketing online no que tiñan aceptado a nosa colaboración.

Perplexo (Xunta de Galicia e Internet, capítulo enésimo)

09/02/2007 1 comentario

Perplexo fiquei onte. Por unha mensaxe recibida da Secretaría Xeral de Política Lingüística en resposta a unha consulta miña sobre unha convocatoria de subvencións. Por varios motivos, que falan por unha banda de novos exemplos da incomprensible forma de traballar coa tecnoloxía na nosa querida Xunta, e por outra simplemente de novas ocasións que nos dan os funcionarios para a perplexidade. Por se tiñamos poucos.

A cousa foi que eu fixera unha consulta o día 18 de Xaneiro sobre a devandita convocatoria de subvencións. Por e-mail, xa que non conseguía falar por teléfono coa Secretaría Xeral. Pensei eu, na miña inxenuidade, que co correo-e aproveitaría a asincronicidade e evitaría o problema típico dos sistemas síncronos de comunicación, de que non cadrara que estaban dispoñibles os funcionarios cando eu os chamaba. Iluso!

O día 24 como non respondían, reenviei a mensaxe. Finalmente optei por insistir co teléfono ate que conseguir resolver a miña dúbida.

O máis chistoso do caso é que onte, 3 días antes do remate do prazo (ou o que eu pensaba que era o remate do prazo… vid. infra) para a presentación das solicitudes, recibín o acuse de recibo de ambas as dúas mensaxes (collín costume de enviar sempre á administración as mensaxes de e-mail con acuse de recibo e aconsello a todo o mundo que o faga, porque así poderán alucinar a cores ao ver canto tardan en ler os correos, se é que chegan a lelos, porque de todo pasa), e a contestación. É dicir, 3 semanas despois de ter enviado o meu e-mail. Moitas mensaxes deben ter que atender na Secretaría Xeral que tardan tanto, non che digo en responder senón tan só en ler as mensaxes. Para iso ofrecen o contacto vía e-mail? Para outro tanto case mellor que non deran ningún, porque levan á xente a engano. Paréceme algo que non é de recibo nunha administración pública de ningún tipo.

Comentario aparte merece a resposta en si. Por un lado venme dicir que a frase da convocatoria que eu non entendía, evidentemente quería dicir tal e cal… Parece que debía ser a persoa que me respondía a que redactou a convocatoria, porque iso que tan evidente lle parecía, para min non o era tanto, e cando conseguira falar por primeira vez coa Secretaría, nin a funcionaria que me atendeu nin unha compañeira a quen lle tivo que preguntar conseguían comprender o sentido daquela frase. Por outra banda, 20 días despois de lle ter feito a consulta vai e advírteme de que o prazo remata ao día seguinte. Xa lle contestei que menos mal que non estaba a esperar a súa resposta electrónica e decidírame había tempo a insistir por medios máis arcaicos… que se non, tíñao claro. E ademais foi moi curioso, porque para esta persoa que tan evidentes son as partes crípticas dos textos oficiais, parece que non o son tanto as partes que a outros nos resultan diáfanas. Porque eu entendía cando dicía o DOG que o prazo era de un mes a contar a partir do día seguinte ao da publicación da resolución (9 de Xaneiro), que iso quería dicir que remataba o 10 de Febreiro. Pois non, segundo me dixo (menos mal!), remataba o día seguinte de cando ela me escribía: o 9 de Febreiro. Que alguén mo explique!

En fin, cousas veredes, e coa Xunta e tendo a Internet polo medio… aínda máis! 😦

Categorías:De Reti Publica

La neoliberal Carmen Calvo y la Cultura

29/01/2007 5 comentarios

Mucha chupa de cuero, mucho rock’n’roll… y luego esta presunta socialista nos sale con perlas del progresismo como que sin industria no hay cultura o que no puede haber cultura gratis (hoy en el gratuito 20 Minutos). Esta visión mercantilista y excluyente es propia de las posiciones más extremas del neoliberalismo que asumen que todo es mercancia, incluidos los servicios sociales y la Cultura. Si no fuera porque sé que es una postura ideológica y no desconocimiento o falta de cultura (precisamente), le recomendaría a nuestra ministra que repasase la historia de la Humanidad y que vea que la Cultura es previa a la aparición de cualquier tipo de industria, y que siempre ha existido (y seguirá existiendo aunque el edificio de la SGAE se lo trague un terremoto) una cultura amplísima y muy viva, fuera de toda comercialización y sobre todo fuera de la industria. Ah, y también le recomendaría que echase un vistazo a culturalliure.org de sus compañeros socialistas del gobierno catalán. Igual debería llamarles por teléfono y decirles que eso si es gratis, no es cultura.