Archivo

Archive for the ‘De Reti Publica’ Category

España podrá castigar el activismo online con la cárcel

Según la noticia que he conocido hoy, una acción de activismo internético como la campaña que promovió la asociación Fillos de Galicia hace unos años enviando masivamente mails a senadores españoles con solicitudes ante una reforma legal, ¡¡¡podría ser constitutiva de delito penal, llevando a la disolución de la asociación y a posibles penas de cárcel para sus responsables!!! :-O

En mi opinión se está aprovechando el sin duda necesario combate contra la delincuencia en Internet, para criminalizar de paso (con disimulada contundencia) la contestación social.

Tomemos muy buena nota.

Los usuarios de Linux, obligados a usar Renfe.mobi

Los usuarios de Linux seguimos discriminados por numerosos webs pensados sólo para poder verse bien en Windows, es decir, no construidos según los estándares de la WWW.

El último caso que me ha tocado sufrir es el web de Renfe: al final he tenido que usar Renfe.mobi porque www.Renfe.es no se visualizaba correctamente en mi navegador en Linux.

Quen modera o moderador? (Ou: Reixa, por que non calarás!)

21/01/2008 7 comentarios

Encontro Empresarios Galegos en RedeHai unhas pouquiñas horas tiven a desagradable ocasión de comprobar o que ten de certa a fama de ogro de Antón Reixa. Eu non esperaba en absoluto a bochornosa actuación que había presenciar cando acudín ao Pazo de Congresos de Compostela a escoitar as intervencións do panel sectorial “TIC & Audiovisual” do I Encontro de Empresarios Galegos en Rede.

Ao remate das exposicións Reixa, nas súas atribucións de moderador do panel, invitou ao público asistente a intervir con preguntas e así comezarmos un debate cos empresarios alí presentes. A primeira pregunta foi para Sara Dobarro, de Comunicación Global, e cando esta ferrolá emigrada estaba tratando de a contestar, Reixa cortouna abruptamente cunha crítica feroz e maleducada que virou mesmo nun trato cruel, abusivo, inxustificado e despreciativo contra a Sra. Dobarro, quen non daba saído do seu asombro como a maioría dos presentes. A hostilidade que lle amosou Reixa fala moi pouco da súa educación como persoa e da súa profesionalidade. Ademais, o fondo da súa crítica e censura á panelista nin tan sequera tiña fundamento lóxico: segundo el, Dobarro quixera vender o seu proxecto de TV IP pangalega, e iso parecíalle mal porque alí seica non se estaba para iso, senón para facer negocios. Eu non sei que tipo de negocios se fan sen mercar & vender, igual Reixa si… non o explicou; nin sei como se van estabelecer alianzas, cooperacións, sinerxias… tratos comerciais calesquera se cada un/ha non explica o que ofrece e o que precisa.

Reixa chegou a descualificar ad hominem a Dobarro (“no sabes comunicar”) e a criticar aos organizadores por tela invitado (“pois moi mal o IGAPE!”). Sara Dobarro recibira a invitación expresa dos responsables do IGAPE para expoñer o seu proxecto, segundo explicou despois, o cal descualifica totalmente o fondo da crítica de Reixa ao contido e obxectivo de dita exposición. Pero iso non quita para que as formas estiveran totalmente fóra de lugar. Daban gañas de soltalle desde o público a este resentido: “Acouga, McKeyhan, garda as pistolas que a señora non che fixo nada”. Lamentable o espectáculo deste showman que seica é director dun cluster do audiovisual galego. Compadezco aos que teñan que asistir ás reunións dese grupo empresarial con Reixa presidindo!

Pregúntome, por outra banda, se o motivo real desta histérica reacción de Antón Reixa ten algo que ver con que Dobarro defendera a viabilidade (ou mesmo a necesidade) dunha canle de TV por Internet, xa que veu imediatamente ao maxín o Foro da Cidade da Cultura de hai algo máis dun ano, no que tiven a sorte de participar e no que defendín tamén unha canle IP, naquel caso para trasmitir aos galegos da diáspora os eventos e contidos producidos cando a Cidade estea en marcha.

Daquela Reixa descualificou tamén con arrogancia e desprezo a mera idea dicindo que canles de TV tiñamos de abondo como para crear outra en Internet. Aínda que non explicou se onde tiñamos canles abondo era en Galiza, en España, no mundo, na diáspora, ou en Internet. Será que tivo a sorte de non ter que emigrar nunca nin que tentar exercer o seu dereito a desfrutar da cultura galega como emigrante, dereito recoñecido legal e moralmente para calquera galego, viva no lugar do mundo que viva. Vamos, todo un coñecer da relación dos medios coas NTIC e todo un paradigma de solidariedade intergalega.

Política lingüística: En que meter un millón de euros?

10/06/2007 1 comentario

Logo de Galego e Logo (valla a redundancia)Levo xa varias semanas querendo pararme a falar disto en Res Rética pero non dei sacado tempo ate o de agora. Quero comentar aínda que só sexa por riba o que a min me parece unha forma pouco eficiente de gastar as partidas orzamentais que ten a Dirección Xeral de Política Lingüística da Xunta. Vexo que gastan un millón de euros nunha campaña como Galego E Logo! (para que despois a empresa encargada -Grupo BAP&Conde, SA- se adique a promocionar o web de balde facendo abuso dos foros gratuitos como foi o caso en Fillos de Galicia, pero ese é outro cantar…) que é unha campaña que non sei o efecto tería na sociedade galega nin cantos rapaces se animarían a falar máis galego grazas a ela…

E non podo deixar de preguntarme, tendo en mente o mesmo que tiña cando apoiaba unha campaña a prol da música galega copyleft, e aquel comentario que me fixera Xurxo Souto hai xa uns anos, acerca de que facer música achegada á xente nova en galego facía moito máis polo idioma que todas as campañas institucionais.

E digo eu, como proposta derivada da reflexión anterior… por que non meter ese millón de euros en financiar a composición e publicación de música galega baixo licencia copyleft? A repercusión podería ser moitísimo maior que con campañas de tan dubidosa calidade e eficacia como a de Galego E Logo, tendo en conta que a música é un vehículo ideal para chegar á xente nova, que é coa que temos o problema máis grave hoxe en día no tema lingüístico (como puidemos ver hai pouco co documental Linguas Cruzadas de María Yáñez), e que eles mesmos farían de divulgadores pasándose os centos de cancións que se poderían producir con ese orzamento. E non debemos rachar as vestiduras por propoñermos financiar cultura con diñeiro público: sempre se fixo dunha ou outra forma, faise tamén noutras artes, e neste caso está máis que xustificado se o que se quere é salvar unha lingua que fai parte indivisible desa cultura.

Supoño que un grupo máis ou menos profesional (deixemos a unha banda aos máis grandes da nosa música e aos máis amateurs) podería perfectamente producirse 1 canción (algúns ate un álbume enteiro) por 2.500 euros, por poñer unha cifra. Iso quere dicir que cun millón poderiamos ter na Rede dispoñibles para baixaren todos os galegos (de todo o mundo, non o esquezamos) 400 cancións galegas copyleft.

Non terían máis efecto que a campaña millonaria Galego E Logo?

¿El antiguo nombre de dominio de bankinter pirateado?

e-bankinter.com pirateado?Hoy me he llevado una sorpresa al ver lo que contenía e-bankinter.com, que fue la primera URL que usó este banco para su operativa a través de Internet y que imagino aún tienen miles de clientes en sus marcadores. Por el nuevo contenido he supuesto que el banco había dejado de renovar el dominio y algún listillo lo había registrado para aprovecharse de su valor a efectos de visitas y tal vez para hacer un goloso phishing. Pero lo más curioso es que en el WhoIs sigue apareciendo como titular el banco y las DNSs no parecen haber sido pirateadas. ¿Qué está pasando?

Categorías:De Reti Publica

A Xunta contrata cunha empresa que nega a historia de Galiza

…Esa empresa chámase Microsoft. Non soamente supón unha incoherencia a contratación efectuada polos dirixentes da Xunta co que eles mesmos enuncian no seu plan estratéxico da Sociedade da Información (comprar licencias de software propietario por valor de 1 millón e medio de euros, cando enches a boca dicindo apoiar o software libre), senón que supón unha mostra de falta de autorrespeto porque a Encarta, a famosa enciclopedia dixital editada por esta empresa, nega a existencia do Reino de Galiza, seguindo as liñas historiográficas do nacionalismo español. E se non o credes, e tedes a man esta enciclopedia, buscade “Reino de Asturias” e veredes como pouco máis que Asturias anexionou Galiza no século VIII!

Imaxinades ao goberno catalán contratando cunha empresa que negase nos seus produtos culturais a historia de Cataluña?

Categorías:De Reti Publica

DNI electrónico: ¿amenaza u oportunidad?

(Versión original del texto que publicó editado Diagonal en su número 53)

En estas mismas páginas y en otros medios atentos a las amenazas contra los derechos humanos hemos podido leer advertencias sobre los peligros que nos acechan tras esas novedad tecnológico‑administrativa del DNI electrónico. La sombra del Gran Hermano informático es alargada y ahora nos alertan de que ha llegado hasta ese documento que todos llevamos encima (que nos obligan a llevar, no lo olvidemos). La incorporación de un chip al tradicional documento de identidad abre toda una serie de posibilidades aun por explorar. Pero ¿por qué sólo considerar las que implican un mayor control por parte del Estado? Como siempre, la tecnología está al servicio de la ideología dominante. Por ello su uso está encerrado en los límites del Real Decreto 1553/2005 que lo puso en marcha y que básicamente se orientan a facilitar trámites administrativos y comerciales por vía electrónica. Pero pensemos por un momento en las posibilidades que abre y que no están expresamente en esa ley: “Todas la personas físicas o jurídicas, públicas o privadas, reconocerán la eficacia del documento nacional de identidad electrónico para acreditar la identidad”. Es decir, en teoría serviría para permitir la identificación electrónica en un proceso de votación telemático. Si nos apoyamos en esa validez para darle un uso político al DNI digital podríamos abrir las compuertas de la presa que mantiene hoy en día como inviable la Democracia Directa, ya que cualquier debate en torno a dicho sistema de gobierno ciudadano choca tarde o temprano con quienes alegan que no es factible estar organizando referenda cada semana para que los ciudadanos puedan decidirlo todo. La existencia de redes ubicuas como Internet y la telefonía móvil, unida a esta arma democrática en que podemos convertir al DNI electrónico, desmontaría ese argumento y abriría un esperanzador camino para la recuperación de la soberanía por parte del ciudadano. Con esta nueva herramienta ¿nos controlará el Estado a nosotros, o nosotros a él?